Noc, w której zbójcy porwali zastępcę wójta

Pewnego wiosennego wieczoru 1864 roku do Myloi wpadła banda zbójców. Obrabowała dom zastępcy wójta, zabiła dwóch ludzi i uprowadziła go w noc ze związanymi rękami. Ówczesne gazety opowiadają, co się wydarzyło i jak się to skończyło.

Zastępca wójta, który witał króla

Sześć lat wcześniej, w marcu 1858 roku, Loukas Giannakopoulos przeżył swój wielki dzień. Król Otto i królowa Amalia przypłynęli z Nafplio do Myloi parowcem Sfendoni. Jako zastępca wójta (πάρεδρος) wsi Loukas kazał wysypać ulice mirtem i zbudować bramę triumfalną. Cała wieś wyszła z muzyką, a para królewska zwiedziła państwową kuźnię żelaza, napędzaną wodą ze źródeł.

Myloi było wtedy małą wsią w gminie Argos: kilka domów i sklepów, młyny i kuźnia. Były to niespokojne lata. W 1862 roku króla Ottona wygnano, a w chaosie, który nastąpił, wielu więźniów wyszło na wolność i po Peloponezie krążyły bandy zbójców.

O zapaleniu lamp

26 kwietnia 1864 roku według starego kalendarza, czyli 8 maja według naszego, „o zapaleniu lamp” w Myloi pojawiła się banda ponad dwunastu zbójców. Poszli prosto do domu zastępcy wójta. Znaleźli tam tylko 800 drachm w monetach. To było dla nich za mało, więc zabrali ze sobą samego Loukasa ze związanymi rękami.

Żołnierz i biegacz

Makrydakis, wojskowy, prawdopodobnie kapral przy kuźni, ruszył na zbójców z karabinem w ręku. Został zastrzelony. Kula przeszła przez jego ciało i zabiła też parobka z jednego ze sklepów. Według innej gazety Makrydakis prawdopodobnie zdążył wcześniej zranić jednego ze zbójców.

Tymczasem jeden z mieszkańców, Andreas Thliveras, pobiegł do Argos, by podnieść alarm. W Argos zabiły dzwony. Kawaleria osiodłała konie, a pięćdziesięciu uzbrojonych mieszczan ruszyło do Myloi. Ostrzeżono też Kiveri. Gdy jednak pomoc dotarła, zbójców dawno już nie było.

Do mostu

Banda uciekła wzdłuż wybrzeża, prowadząc związanego Loukasa, aż do mostu na Almyrosie. Tam go puścili w zamian za obietnicę, że zapłaci im 2000 drachm, co było wówczas fortuną. Czy kiedykolwiek zapłacił, nie podaje żadna gazeta.

Następnego dnia zaczęło się śledztwo. Kilku mieszkańców i pasterzy aresztowano pod zarzutem pomocy zbójcom. Ku zaskoczeniu wszystkich aresztowano też człowieka, który jeszcze kilka dni wcześniej był proboszczem Myloi i Skafidaki. W styczniu 1866 roku był znów wolny i służył jako ksiądz w Argos. Nigdzie nie znaleźliśmy wyroku skazującego, dlatego nie podajemy jego nazwiska.

Banda Lykosa

Kim byli zbójcy? Kilka tygodni później pod Pireusem porwano kadeta szkoły wojskowej. Uwolniony za okupem, opowiedział, że więził go herszt Lykos, „ten sam, który niedawno dokonał napadu w Myloi i ma dwunastu ludzi”.

Lykos nazywał się naprawdę Georgios Lyngos i pochodził z Cheli, górskiej wsi na granicy Argolidy i Koryntii. Był starym zbójcą, którego król Otto kiedyś ułaskawił, a który po upadku króla znów poszedł w góry, mając już ponad sześćdziesiąt lat. W grudniu 1864 roku dekret królewski uznał go za zbójcę pierwszej klasy, z nagrodą 3000 drachm „za jego schwytanie lub śmierć”. W 1865 roku pewien poseł pytał, dlaczego nikt nie aresztuje zbójcy Lyngosa, „który ukrywa się nad jeziorem Lerny”, tuż obok Myloi.

Jak to się skończyło

W 1865 roku członków bandy aresztowano pod Nafplio. Ich proces przeniesiono na Syros, bo Lyngos z gór groził śmiercią świadkom i przysięgłym. W czerwcu 1866 roku kilku członków bandy, w tym jego bratanek, skazano tam na śmierć. Czy napad na Myloi był jedną z sądzonych spraw, relacje nie mówią.

Samego Lyngosa nigdy nie schwytano. Według gazet w 1868 roku zabił go pod Dimitsaną jeden z jego własnych ludzi, choć doniesienia są sprzeczne. Myloi jeszcze przez lata pozostawało niebezpiecznym miejscem: w 1867 roku gazeta Η Αργολίς wciąż nazywała wieś „niebezpieczną dla bezpieczeństwa publicznego”. Najwcześniejszy znany nam posterunek policji w Myloi pochodzi z 1889 roku.