Foto: Fred Kok
Geschiedenis & mythologie
Een eenzame middeleeuwse toren op een heuvelrug ten zuiden van Myloi, met een legende over een prinses en een geheime gang naar de zee.
Mensen in de streek noemen hem de Toren van de Prinses, “o pyrgos tis Vasilopoulas”. Het verhaal gaat dat hier lang geleden een prinses woonde. Vanwege haar grote schoonheid (anderen zeggen: haar grote lelijkheid) liet ze vanuit de toren een gang naar de kust graven, zodat ze ongezien in zee kon gaan baden.
De toren staat ongeveer een halve kilometer ten zuiden van het dorp, vlak bij de kustweg naar de zuidelijke Peloponnesos, op een lange vlakke uitloper zo'n 74 meter boven zee. Hij wordt ook de toren van Kiveri genoemd, naar het oude dorp Kiveri dat ooit in de buurt lag; het huidige Kiveri ligt aan de kust, ongeveer 6 km verder naar het zuiden.
De toren staat binnen een vrijwel rechthoekige ommuurde hof van ongeveer 20 bij 60 meter. Hij had een begane grond, een verdieping en een dakterras dat nog altijd zijn kantelen en de smalle schietopeningen op de hoeken heeft. De ingang lag waarschijnlijk aan de westkant, maar daar is de muur ingestort, zodat niet duidelijk is of die op de begane grond of op de verdieping zat.
De verdieping had grote ramen, één aan de noord- en één aan de zuidkant, twee aan de oostkant en waarschijnlijk één aan de westkant, beschermd door kleine uitkragende verdedigingswerken, waarvan er drie bewaard zijn. Binnen zijn de muren van de verdieping nog gepleisterd en hebben ze ingebouwde kasten: dit was de woonruimte, terwijl de begane grond diende voor opslag en dieren. De toren is gebouwd van ruw behouwen steen en veldstenen met veel mortel; het afwijkende metselwerk van de ommuring doet vermoeden dat die in een andere periode is gebouwd.
De datering is onzeker. Meestal wordt hij beschouwd als een Frankische toren uit de 13e of 14e eeuw, al hebben sommige onderzoekers hem voor Ottomaans gehouden. Qua plattegrond lijkt hij op de versterkte boerderijen van de middeleeuwse Egeïsche eilanden.
Bron: Visit Myloi concept text; D. W. McLeod, Hesperia 31 (1962); Ephorate of Antiquities of Argolida (argolisculture.gr)
