Geschiedenis

Lerna is een lage woonheuvel bij de bronnen die het antieke meer voedden. Hier woonden mensen van het neolithicum tot de Myceense tijd. Omdat elke generatie bouwde op de resten van de vorige, bewaart de heuvel een lange reeks lagen die archeologen heeft geholpen de bronstijd van het Griekse vasteland te dateren.

Het bekendste gebouw is het Huis van de Dakpannen, een groot bouwwerk uit de vroege bronstijd van ongeveer 2500–2200 v.Chr., gedekt met gebakken dakpannen en stenen platen. Het werd door brand verwoest en nooit herbouwd. Rijen zegelafdrukken die erin werden gevonden, laten zien dat hier goederen werden opgeslagen en gecontroleerd, wat erop wijst dat het gebouw een bestuurlijke functie had.

Lerna bleef bewoond tot in de midden-bronstijd. In de Myceense periode (ongeveer 1600–1200 v.Chr.) werd de heuvel gebruikt als begraafplaats en voor incidentele bewoning, en rond 1250 v.Chr. werd hij definitief verlaten.

De vindplaats werd tussen 1952 en 1958 opgegraven door John L. Caskey voor de American School of Classical Studies at Athens. In 1957 werd een beschermend dak gebouwd boven het Huis van de Dakpannen, en bezoekers volgen nu een pad met informatiepanelen.