Ιστορία

Η Λέρνα είναι ένας χαμηλός οικιστικός λόφος δίπλα στις πηγές που τροφοδοτούσαν την αρχαία λίμνη. Εδώ ζούσαν άνθρωποι από τη Νεολιθική έως τη Μυκηναϊκή εποχή. Επειδή κάθε γενιά έχτιζε πάνω στα ερείπια της προηγούμενης, ο λόφος διατηρεί μια μακριά σειρά στρωμάτων που βοήθησε τους αρχαιολόγους να χρονολογήσουν την Εποχή του Χαλκού στην ηπειρωτική Ελλάδα.

Το γνωστότερο κτήριο είναι η Οικία των Κεράμων, ένα μεγάλο κτήριο της Πρωτοελλαδικής περιόδου (περ. 2500–2200 π.Χ.) με στέγη από ψημένες κεραμίδες και πλάκες σχιστόλιθου. Καταστράφηκε από φωτιά και δεν ξαναχτίστηκε. Σφραγίσματα που βρέθηκαν μέσα του δείχνουν ότι εδώ φυλάσσονταν και ελέγχονταν αγαθά, γεγονός που υποδηλώνει διοικητικό ρόλο.

Η Λέρνα συνέχισε να κατοικείται στη Μέση Εποχή του Χαλκού. Στη Μυκηναϊκή εποχή (περίπου 1600–1200 π.Χ.) ο λόφος χρησιμοποιήθηκε ως νεκροταφείο και για περιστασιακή κατοίκηση, και γύρω στο 1250 π.Χ. εγκαταλείφθηκε οριστικά.

Ο χώρος ανασκάφηκε από το 1952 έως το 1958 από τον John L. Caskey για την Αμερικανική Σχολή Κλασικών Σπουδών. Το 1957 χτίστηκε στέγαστρο πάνω από την Οικία των Κεράμων και σήμερα οι επισκέπτες ακολουθούν διαδρομή με ενημερωτικές πινακίδες.